Alide Laarman
Balans aan het roer van Woodteq
“Ik dacht altijd dat ik niks met Twente had,” begint Alide Laarman (35). Na haar studie Management, Economie en Recht met een specialisatie in vastgoed en makelaardij besloot ze naar Noordwijk te verhuizen. “Ik kende niemand daar, maar het Westen trok me. Ik wilde iets totaal nieuws.” Ze vond haar eerste baan bij een vijf sterren hotel in Noordwijk, op de afdeling Marketing & Sales.
Toch leidde het leven haar terug naar het oosten. “Toen mijn vader, die een bouwbedrijf runde, extra ondersteuning nodig had met de administratie, besloot ik tijdelijk bij te springen. Wat begon als zes maanden, groeide al snel uit tot een langdurige betrokkenheid,” vertelt Alide. Naarmate ze meer taken op zich nam, groeiden ook haar verantwoordelijkheden. “In 2010 trad ik officieel toe tot Woodteq, en met de tijd werd ik verantwoordelijk voor steeds meer aspecten van het bedrijf. Drie jaar geleden nam ik de volledige leiding over van mijn vader en werd ik directeur.”
De overname
“Mijn vader is echt een technische man,” zegt Alide. “Hij geniet van complexe houtbouwvraagstukken, maar al dat regelwerk? Dat was niks voor hem.” Ze kreeg al snel de ruimte om de zakelijke kant van het bedrijf op zich te nemen. “Hij gaf me alle vrijheid en het vertrouwen om alles te regelen.” De overname drie jaar geleden voelde voor Alide meer als een formaliteit. Van haar vader leerde ze de Twentse nuchterheid: doorgaan en niet zeuren. “Maar verder verschillen we enorm. Voor hem is houtbouw pure passie. Voor mij draait het om processen en organisatie – ik houd ervan om dingen gestructureerd en efficiënt te laten lopen. En inmiddels voel ik me helemaal thuis in deze wereld. Eerlijk is eerlijk, als vrouw in een mannenwereld val je op. Zeker als je niet direct in het plaatje past,” grapt ze.
Optimisme
“Ik zie nooit beren op de weg,” zegt Alide. Haar nuchtere, relaxte houding houdt haar op koers. “Ik kan dingen goed loslaten. Laatst zat ik met andere vrouwelijke directeuren en zij vertelden hoe boos ze kunnen worden als collega’s hen irriteren. Maar ik denk dan: ‘Als ik morgen dood zou gaan, is dit dan nog belangrijk? Waarschijnlijk niet.’” Thuis blijft Alide net zo rustig, ook al werkt haar man Arnaud bij Woodteq als productieleider. “In het begin wist ik niet of we er goed aan deden om als partners samen te werken, maar inmiddels voelt het heel natuurlijk. Op de werkvloer behandelen we elkaar als collega’s, maar thuis zijn we partners,” vertelt ze. Hoewel werk en privé soms door elkaar lopen, ervaart Alide geen stress. “We hebben het thuis vaak over werk, maar ik laat me er niet door opjagen.” Die instelling heeft ze overigens niet altijd gehad. “Eerder zat ik tijdens het eten mijn mail nog te checken. Het is voor mij echt een proces geweest om dat los te laten. Nu wil ik tussen 17.00 en 19.00 uur tijd voor mijn gezin. En wat is er nou zó belangrijk dat het niet kan wachten tot morgen? Niet veel.”
De winnende minderheid
Alide houdt haar leven in balans door concrete doelen te stellen. Na het volgen van de tweejarige ‘Mastermind voor ondernemers: De winnende minderheid’, stelt ze elk kwartaal doelen voor acht belangrijke levensgebieden: werk, liefde, plezier, sociaal, geven, geld, groei en gezondheid. “Ik zorg ervoor dat ik op elk vlak aandacht geef aan wat belangrijk is. Liever op elk gebied een zeven dan op één gebied een tien en de rest laten versloffen.” Ze plant haar leven bewust in, van sporten tot een maandelijkse date night. “Als ik het niet plan, gebeurt het niet. Soms ben ik er even klaar mee en laat ik alles los. Maar dan herinner ik me weer waarom ik het doe – het geeft me voldoening en houdt me scherp. Ik leg de lat hoog, maar ik weet ook wanneer ik een stap terug moet doen. Dat is die Twentse nuchterheid.”
Trots op haar team en projecten
Waar Alide het meest trots op is? “Mijn team,” zegt ze zonder aarzeling. “Iedereen werkt hier met zoveel passie en perfectie, alsof het hun eigen bedrijf is. Dat zie je terug in alles wat we doen.” En de recente rebranding van Woodteq is een perfect voorbeeld van een project waar ze trots op is. “Het voelt nu echt als míjn merk, míjn logo. Zonder mijn team had ik dit nooit zo kunnen neerzetten. In het begin nam ik mensen aan die op papier voldeden, maar daar ben ik van teruggekomen. Als ik twijfel, doe ik het niet meer. Mensen moeten passen, en dat is waar ik nu zo trots op ben: het team dat we om ons heen hebben verzameld.”
